این داستانِ یکی از اعضای جوان ما است: "من همراه با خواهران و برادرانم و مادر و پدرم در سال ۲۰۰۵ به عنوان پناهنده به ناروی آمدم. این در حالِ بود که اجازه اقامت در یک کشور اروپایی دیگر را قبل از این دریافت نکردیم، بسیار خوش شانس بودیم که پس از مدت کوتاهی اجازه اقامت در ناروی را دریافت کردیم. ما خیلی خوشحال بودیم. انتظار و نگرانی در مورد اینکه چه اتفاقی برای ما خواهد افتاد بالاخره به پایان رسید. امروز من شهروند ناروی هستم، در پوهنتون درس میخوانم و زندگی امن و شادِ دارم. اما من به خوبی می دانم که اکثر پناهندگان به اندازه من و خانواده ام خوش شانس نیستند. متأسفانه، احساس همبستگی و شفقت امروز در ناروی به اندازه ۱۰ سال قبل که ما وارد این کشور شدیم، قوی نیست. در نتیجه تلاش های دولت برای اجرای رژیم های سختگیرانه پناهندگی، تعداد زیاد از پناهجویان به افغانستان بازگردانده شدند. من برای NAC داوطلبانه کار میکنم تا در تلاشهای این سازمان برای ساختن یک افغانستان امن و آرام که کسی مجبور به فرار از آن نباشد، شرکت کنم."
خانواده دیگر، یک مادر مجرد با یک دختر جوان، که چند سال بعد به آنجا آمدند چندان خوش چانس نبودند. همه آنها در سال ۲۰۱۵ به افغانستان بازگردانده شدند. مجوز اقامت آنها به محض ورود پدر خانواده به ناروی پس گرفته شد زیرا هیئت استیناف مهاجرت ناروی (UNE) دلایلی برای شک، علیرغم برنده شدن قضیه در محکمه ولسوالی و محکمه استیناف و نیز داشتن رأی مساعد در مورد تجدیدنظرشان در ستره محکمه کشور، در داستان آنها پیدا کردند. در نتیجه ستره محکمه ، از محکمه ولسوالی خواست که قضیه را برای تجدید نظر متوقف کند. در همین حال، خانواده همچنان در کابل بطور مخفی زندگی میکند و در انتظار تجدید نظر قضیه در محکمه هستند. این خانواده به لطف حمایت مداوم یک گروه همبستگی در محله روستایی ناروی ، جایی که دختر خانواده به مکتب میرفت و به خوبی ادغام شده بود، به زندگی ادامه دادند. امروز، سه سال پس از بازگشت آنها از ناروی، معلم مکتب ناروی هنوز هفته دو بار از طریق اسکایپ به دختر خانواده آموزش می دهد و چوکی قدیمی اش در مکتب به عنوان نماد امید خالی است که روزی دختر جوان و خانواده اش به ناروی باز خواهند گشت. این مورد، خشم ناروژی ها را از هر طبقه برانگیخته است و این دختر جوان به نماد عمومی در ناروی بخاطر بسته شدن مرزها در سراسر اروپا تبدیل شده است.
بسیاری از پناهجویان افغان که در دو دهه گذشته به ناروی آمدند، داستانهای شگفتانگیز موفقیت برای گفتن دارند، یکی گوینده خبر در کانال اصلی تلویزیون ناروی است، در حالی که دیگری به عنوان قابله، نرس و مددکار اجتماعی کار میکنند یا در رشته طب انجنیری و قانون تحصیل میکنند وهمه به ناروی متنوع تر، مترقی و دموکراتیک کمک می کنند. با این حال، در چند سال گذشته، این داستانهای موفقیت با افزایش تعداد پناهندگان نادرتر شده است و پناهجویان بیشتر به افغانستان و سایر مناطق در حال درگیری در سراسر جهان بازگردانده میشوند. در اینجا داستان شش مرد جوان که همه در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ به افغانستان بازگردانده شدند نیز ذکر شده است.
مردان جوان دارای پیشینه قومی، اجتماعی و مذهبی متفاوتی هستند. یک مرد جوان مبتلا به اوتیسم در سال ۲۰۱۷ به خانواده اش بازگردانده شد، اما خانواده او از مراقبت او خودداری کرد و این مرد جوان از آن زمان در کوه های توره بوره در شرق افغانستان ناپدید شده است. مرد جوان دوم به خانواده خود در پنجشیر بازگشت و از آن زمان برای یافتن شغل با مشکل مواجه است. سومین مرد جوان خیلی زود زندگی در افغانستان را رها کرد و راهی استرالیا شد. او در حال حاضر پس از ثبت نام در کمیساری عالی پناهندگان سازمان ملل در انتظار تصمیم آنها در مورد وضعیت پناهندگی اش، در یک بازداشتگاه در اندونزیا زندگی می کند. سه مرد جوان دیگر از NAC کمک دریافت کردند تا اسناد مکتب ناروی را در افغانستان به رسمیت بشناسند و همه به مکتب بازگشتند ، هر سه اکنون از مکتب فارغ شده اند. دو نفر به عنوان داوطلب و کارآموز بطور نیمه وقت با NAC از طرف صبح کار می کنند، در حالی که بعدازظهر به پوهنتون میروند، نفر سوم به تازگی به هند رفت و در آنجا یوگا خواهد خواند. هر سه نفر از گروههای حمایتی قوی در ناروی بهره مند شده اند، که نشان می دهد بدون حمایت مؤثر از عودت کنندگان، خیلی چیزها میتواند اشتباه پیش برود.
هر هفته تعداد از افراد از فنلند، هالند، ناروی، سویدن و سایر نقاط اروپا با ما تماس برای یافتن بستگان گمشده شان که پناهجویان زیر سن در اروپا بودند، یا برای شهادت دادن از پناهجویان در محکمه، یا برای کمک و رهنمایی جوانانی که بازگردانده شده اند درخواست کمک می کنند. به عنوان یک سازمان، وظیفه ما این است که برای حمایت از انکشاف افغانستان با برنامه های انکشافی روستایی و آموزش کارمندان صحی تلاش کنیم. ما بودجه برای حمایت از افراد نیازمند حمایت ما، دانش فنی و ظرفیت لازم برای شرکت در پرونده های پناهندگی، یا ماموریت های حقیقت یاب را نداریم. ما همراه با بسیاری از همکاران خود در کابل، هر کاری را که می توانیم در زمان خصوصی خود انجام می دهیم تا از طریق اسکایپ در پرونده های محکمه شهادت بدهیم، مشاوره شغلی و کمک در امور بوروکراسی افغانستان ارایه کنیم. ما رهنمایی عملی برای بسیاری از جوانانی که برای ادغام مجدد در جامعه افغانستان به حمایت ما نیاز دارند، ارائه می دهیم.
ما به عنوان یک سازمان به مأموریت خود و هدف اصلی خود برای تبدیل افغانستان به کشوری برای زندگی و پیشرفت، کشوری که نیازی به فرار از آن نیست، متعهد هستیم.
تیغی مگنوسون واتیردال
ریس کمیته ناروی برای افغانستان