مؤسسه اکبر در ماه آگست مراسمی را برای تقدیر و تجلیل از مؤسسات ملی که تمام الزامات برنامه‌ی (SHAPE TPP) را که توسط (FCDO) تأمین مالی می‌شود، تکمیل کرده‌اند، برگزار کرد و تعهد آنها در جهت پیشرفت و توسعه پایدار را ارج نهاد و دستاوردهای آنها را به‌عنوان رهبران مورد اعتماد در امور بشردوستانه و توسعه جشن گرفت.
برنامه (SHAPE-TPP) کنونی در نوامبر سال ۲۰۱۹ راه‌اندازی شد و بسیاری از مسؤسات ملی عضو این بارنامه با امید و تردید وارد این پروسه شدند. آنها می دانستند که مسیر ظرفیت سازی، مسیر کوتاه و آسانی نیست؛ ولی هیچ‌کس نمی‌توانست پیش‌بینی کند که این سفر پنج ساله چگونه چهره مؤسسات شان را متحول خواهد کرد. جلسات آموزشی و نظارتی متمرکز بر توسعه پالیسی ها، پروگرام و مدیریت مالی، توسعه ظرفیت کارکنان و ایجاد مکانیسم‌های پاسخگویی جزء لاینفک این سفر بود. در بخشی از این پروسه، چالشی مهمی پیش آمد و آن عبارت بود از: لحظاتی که حجم کار زیاد بود و کمبود منابع و ناامیدی‌ها گاه-گاه وجود داشت؛ اما پس از مواجهه و غلبه بر هر مانع، گامی جدید به سوی پیشرفت برداشته شد.
سرانجام در ماه مارچ سال ۲۰۲۵، مؤسسات ملی شرکت کننده موفق شدند این مسیر سخت را طی کنند و با سربلندی از این برنامه فارغ شوند. نتیجه‌ی این همه تلاش ها و سخت‌کوشی ها، همانا ظهور مؤسساتی بود که امروزه با اعتماد به نفس، توانایی و استقلال بیشتری در صحنه‌ی مدنی افغانستان حضور دارند. دکتر نیازی، رئیس مؤسسه بنیاد مصالحه افغانستان امروز یا (TACT)، در این باره گفت: «گرچه نهاد ما قبل از شروع این برنامه تأسیس شده بود؛ اما پس از پیوستن به این برنامه، ظرفیت‌سازی و تدوین پالیسی ها که در اینجا انجام شد، به ما این امکان را داد که واجد شرایط بسیاری از دونرها شویم و بودجه‌های زیادی را از آنها دریافت کنیم.»
جشن فراغت نقطه عطف در باب توسعه مؤسسات بود و هر یکی از این نهادها می داند که اکنون مسئولیت سنگین تری را بر دوش دارند؛ که همانا مسئولیت رهبری، شفافیت، و ارایه خدمات بهتر به مردم افغانستان، است. سمیر حبیبی، یکی از شرکت کننده و کارمند مؤسسه (JACK)، گفت: «از جنبه‌های مثبت این برنامه، ایجاد هماهنگی قوی بین مؤسسه اکبر و جک بود که در همه موارد از ما حمایت کردند. همچنین این برنامه هماهنگی و شبکه‌سازی را بین خود مؤسسات ایجاد کرد که منجر به اشتراک‌گذاری اطلاعات و تجربیات همه جانبه شد.»
این جشن برای بزرگداشت این مؤسسات فقط یک رویداد خالی نبود؛ بلکه نشان دهنده تعهد در باب ظرفیت سازی مؤسسات ملی افغانستان بود، و داستانی بود که نشان می داد: هر گاه آموزش، همکاری و تعهد گرد هم می آیند، می توانند آینده روشن تری را خلق کنند.